Ρεπανάκι, συμβουλές για την καλλιέργειά του…

b0472bb7-a8f0-43be-9e7b-5b107fe4a4db

Το ρεπανάκι είναι από τα κηπευτικά που μπορούμε πολύ εύκολα να καλλιεργήσουμε στον κήπο μας και να μας δώσει γρήγορα παραγωγή. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες από ρεπανάκια, στρογγυλά, μικρά αλλά και μεγαλύτερα, ραπάνια μακριά με κόκκινη φλούδα ή και με λευκή! Ακόμη, μπορούν να καλλιεργηθούν εύκολα και στο μπαλκόνι μας σε κάποια γλάστρα ή ζαρντινιέρα.

Αναπτύσσεται καλά σε ηλιόλουστες θέσεις και είναι ανθεκτικό στο κρύο αλλά πρέπει να προστατεύεται από τους παγετούς. Ιδανικές είναι οι θερμοκρασίες 13-19 °C. Επίσης, είναι ευαίσθητο στις υψηλές θερμοκρασίες, καθώς σε αυτή την περίπτωση παρουσιάζει πρόωρη άνθιση, κακή ανάπτυξη της ρίζας και καυτερή γεύση.

e56f7194-4739-4aa3-9bd3-d8f9bec4c7d0

Το ρεπανάκι σπέρνεται κατευθείαν στο χωράφι όλες τις εποχές, κυρίως όμως σπέρνεται στο τέλος του χειμώνα (Φεβρουάριο- Μάρτιο) και στο τέλος του καλοκαιριού μέχρι όλο το φθινόπωρο (τέλος Αυγούστου – Νοέμβριο). Ευδοκιμεί σε όλα σχεδόν τα χώματα, ιδιαιτέρως όμως στα δροσερά και βαθιά με πολύ χούμο και πλούσιες λιπάνσεις. Σπέρνουμε τα ρεπανάκια, αραιά, πάνω σε γραμμές, σε αποστάσεις φύτευσης 20-30 εκατοστών μεταξύ των γραμμών, σε βάθος χώματος 1-2 εκατοστά. Αν τελικά διαπιστώσουμε ότι έχει γίνει πυκνή φύτευση, αραιώνουμε τα ραπανάκια σε αποστάσεις 5 εκατοστά μεταξύ τους, για να επιτύχουμε καλή ανάπτυξη και σχηματισμό της ρίζας

3f291426-9992-4010-a0c5-f8f449209f34

Τα ρεπανάκια ευδοκιμούν σε δροσερό έδαφος και θα πρέπει με το πότισμα να μην αφήνουμε να στεγνώνει το επιφανειακό χώμα, ανάλογα βέβαια και με τις βροχοπτώσεις που θα επικρατούν κάθε περίοδο. Θα πρέπει να προσέξουμε να μην γίνει πρόσθετη αζωτούχα λίπανση (αμμωνία) γιατί θα έχουμε υπέρμετρη ανάπτυξη του φυλλώματος και θα επιβαρυνθεί η ανάπτυξη της γογγυλόριζας.

Η περίοδος της συγκομιδής εξαρτάται από την ποικιλία και την περιοχή που αναπτύσσεται το ρεπανάκι. Συνήθως η συγκομιδή γίνεται 1,5-3 μήνες μετά τη σπορά.

7ceddee1-34ad-4386-bda3-9f76b85624e8

Το ρεπανάκι προσβάλλεται από τον περονόσπορο και το ωίδιο, μυκητολογικές ασθένειες που δημιουργούν κηλίδες στα φύλλα. Οι πιο επικίνδυνοι εχθροί θεωρούνται τα εξής έντομα,

Ο άλτης, ένα μικρό κολεόπτερο, το όποιο τρώει και καταστρέφει τα φύλλα. Η καταπολέμησή του είναι δύσκολη. Το πρακτικότερο μέσο είναι τα ποτίσματα, για να δυναμώνουν τα φυτά και να ξοδεύονται γρήγορα. Το έντομο αυτό φοβάται το νερό και απομακρύνεται όταν ποτίζουμε συχνά.Ο κρεμμυδοφάγος, η μελίγκρα, η πιερρίς σπανιότατα προξενούν ζημίες. Πάντως καταπολεμούνται, όπως στις άλλες σχετικές καλλιέργειες.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on email
Email
Share on print
Print